Reacties deelnemers

Enkele reacties van deelnemers

Hoe hebben de deelnemers Expeditie Polaris ervaren? Wat hebben zij geleerd? Eduquest peilde hun reacties.

“Het was top! Ik vond het prachtig. Ik ben helemaal uit mijn comfortzone gegaan en dat was goed voor me. Ik houd van de wilde natuur en ik heb er zoveel zelfvertrouwen van gekregen. Wat wij als groep gepresteerd hebben daar ben ik trots op, het was geweldig om samen met vijf totaal verschillende gasten ‘1 hoofd’ te worden. Ik weet nu welke richting ik in wil met mijn leven. Ik wil werken bij het leger. Het was mooi om te zien hoe iedereen veranderde tijdens deze dagen. Iedereen werd veel opener en accepteerde veel meer hulp van elkaar. Iedereen had respect voor elkaar en er waren geen ruzies of zo. Vooral toen we aan een touwtje naar beneden moesten leerde ik dat ik niet overal controle over heb en dat ik moet leren vertrouwen op de goede bedoelingen van anderen. Die afzondering back to basic in Noorwegen heeft me doen nadenken over waar het nu echt over gaat in het leven. Ik ben er het meest trots op dat ik als jongen uit Curaçao boterhammen heb gesmeerd voor een man! Dat was echt een hele overwinning voor mij, maar het moest wel want we moesten door. Ik ben er weggegaan met een duidelijk doel en veel meer zelfvertrouwen. Ook voel ik mij veel rustiger dan eerst.

“Sinds ik in 2003 naar Nederland kwam, ben ik alleen en voel ik mij vreselijk eenzaam. Ik geef normaal gesproken snel op als het even tegenzit. Toen ik in Noorwegen aankwam, moest ik wel even slikken. Het was heel anders dan Rotterdam waar het allemaal wel voor je geregeld wordt. Hier moest ik voor mezelf en mijn nieuwe maatjes zorgen. Vooral de tweede dag was voor mij heel erg zwaar. Ik heb wel tien keer willen opgeven en dat had ik ook gedaan als we in Nederland zouden zijn geweest. Maar daar in de bergen kon ik nergens heen. Ik moest wel doorzetten. Ik heb geleerd niet meer naar dat stemmetje in mijn hoofd te luisteren dat zegt dat ik het niet kan, maar om door te zetten. Toen we terugkwamen van die lange dag, keek ik naar de berg die ik beklommen had en was ik heel erg trots op mezelf. Ik weet nu dat ik veel meer kan dan dat ik dacht en ik ga met veel meer zelfvertrouwen terug naar huis. Ik voelde me veilig in de groep en weet nu dat er mensen zijn die om mij geven. Ik had veel vertrouwen in de leiding. Normaal gesproken heb ik moeite met gezag, maar doordat zij betrouwbaar waren deed ik wat van me gevraagd werd. Voor het eerst durfde ik te praten over mijn gevoelens en wat mij allemaal dwarszit en tegenhoudt om te veranderen.”

“Toen we aankwamen dacht ik dat we in een hotel zouden slapen. Toen ze zeiden dat ik in een tent moest slapen vond ik dat niet leuk. Buiten zijn in de natuur is in Nederland al niets voor mij als stadsjongen. Ik hou niet van afzien of lange wandeltochten maken en ik houd al helemaal niet van regen. Toen we vroegen of we even naar de supermarkt mochten en de leiding zei dat dat goed was en ons de weg wezen en vertelden dat we 54 kilometer de weg moesten volgen, besefte ik dat ik geen kant op kon en mijn negatieve gedrag moest gaan veranderen. De tweede dag bleef ik in de tent liggen, omdat ik er geen zin meer in had. Eerlijk gezegd was ik de eerste dag al weggelopen als we in Nederland zouden zijn gebleven. Nederland is klein en je komt altijd wel een bus of mensen tegen en voor je het weet ben je weer thuis. Achteraf is het voor mij goed geweest, want ik heb diep in de spiegel moeten kijken waar ik zag dat mijn negatieve gedrag mij altijd in de weg zit om dingen af te maken of te bereiken. Nu heb ik niets en ik heb geleerd om door te zetten en mij positiever naar anderen en mijzelf op te stellen. Ik was altijd negatief en door de gesprekken ben ik erachter gekomen waar dat vandaan komt en dat ik eigenlijk angstig ben om weer te falen. Dat angstige gevoel wil ik kwijt. Daarom besloot ik toch mijn slaapzak uit te komen en weer mee te doen met de groep en het programma. Ik heb veel in mijzelf moeten overwinnen, maar achteraf ben ik blij dat ik mee heb gedaan. Nu heb ik weer doelen om naartoe te werken.”

“Voordat ik naar Noorwegen ging, leunde ik lekker achterover. Ik kreeg mijn geld toch wel en er werd voor mij gekookt. Ik leefde ’s-nachts en overdag sliep ik tot laat in de middag. Sinds kort ben ik vader en tijdens de dagen in Noorwegen waar we het zwaar hadden, kwam ik er achter dat het zo niet verder kan. Vooral de vraag hoe mijn dochtertje over twintig jaar naar haar vader zou kijken heeft me door elkaar geschud. Ik ben weggegaan uit Noorwegen met het doel om aan het werk te gaan en dat alles om mijn dochtertje draait en niet om mij. Ik wil dat zij trots op haar vader kan zijn.”

“Ik heb geleerd dat je het niet allemaal alleen kunt. Je heb elkaar keihard nodig. Als iedereen maar wat voor zichzelf had gedaan daar in Noorwegen was het een grote puinhoop geworden. Ik weet nu dat ik goed kan samenwerken en ik waardeer nu veel meer wat ik heb nu ik weer thuis ben. Dat gevoel had ik nooit gehad als we in Nederland waren gebleven. Ik heb geleerd dat voor niets de zon op komt.”